12-3-2010

polo val da jovel

camiñamos cara o este
o sol sae un pouco antes
en chiapas outros cerros
outro val ainda mais elevado
movese esta outra cidade
outros pobos a mesma loita

terra adentro as montañas
mais adentro bosques e selvas
terras de mais palabras

a mediterranea colocha
palabras silencios olladas
ai vai coa sua lua nova

outra chaparrita
cortou a sua trenza
pero firme camiña

mestiza agua lun
a lua reflexada na auga
a auga reflexada na lua

val de jovel 12-3-10

11-3-2010

o caracol zapatista

lento avanza o caracol por esas frias montañas

e por esas quentes selvas el avanza



lento avanza o noso amigo declarando a sua palabra

con pingüinos e duritos de chiapas



polos altos entre neboas o caracol sube e baixa

de oventic a huitepec non se raja



como unha espiral sen fin

caracol de digna rabia

lenta pero avanza pues

a palabra



entre piñeiros por morelia pasa mais comunidades

chega ao rio de auga azul este cuate



pola selva lacandona entre ceibas e amates

lento avanza o caracol paliacate



pobos mayas zapatistas choles e tojolabales

os tzotziles e mestizos e tzeltales



vai deixando a garrucha pola zona norte avanza

o caracol chiapaneco non se raja



como unha espiral sen fin

caracol de digna rabia

lenta pero avanza pois

a palabra



oaxaca-chiapas 3-2010

11-3-2010

emiliano y ricardo

emiliano

el bigote y el sombrero
esos ojos de zapata
esa rabia que desata
el jinete compañero
que ponemos pues primero
la tierra o la libertad
las dos van en hermandad
y las fabricas queremos
outro mundo merecemos
que tenemos dignidad
.

ricardo

ese bigote esos lentes
ese pelo un poco chino
es magón en buen camino
con los pueblos con la gente
es bien lucida su mente
su palabra y sus escritos
cuantos compas hai proscritos
los huidos y exiliadas
con ricardo golpeadas
tierra y libertad su grito

poncho robles
oaxaca 3-10



































10-3-2010

o vento de juchitán

o zocalo de juchitán
ainda está todo levantado
e por debaixo dos arcos
uns sen casa que se erguen
e o vento tamen se levanta

a bicicarretilla do mercado
ten tres rodas e dous pedais
pero so unha perna que a move
caen unhas calidas pingueiras
e o vento segue camiñando

os xigantes muiños de vento
de fenosa e as suas colegas
seguen a ser unha ameaza
para a terra animais e persoas
e o vento do istmo que non para

unha necesaria visita
na radio comunitaria totopo
milpas guaraches e paliacates
as comunidades e as resistencias
os poemas do vento do istmo

juchitán 10-3-10

10-3-2010

café taza a taza

o voso suave café
con panela ou amargo
na noite e no mencer

vamos por cafeína
xa nos di a istmeña
tamen no mediodia

café ben amargo
prefire a paceña
pro seu doctorado

eu son de café de olla
con panela e canela
desta terra arcillosa

no estudo e platicando
e despois das comidas
un café ben tostado

capuchino e expreso
sen presas o café
ai tomando alento

unha taza e outra taza
de café oaxaqueño
que non falte rapazas

panoramica 9-3-10

rosalía a istmeña
e kátsica a paceña
pues outra taza veña

09-3-2010

rosalía

Rosalía...
reverdeces cada día tras a porta
a túa saudade é a noite dos tempos
e as verbas son
os illotes nun mar denso
limpa as bágoas do carraxe
e deixa que alumee a estrela na fronte
e nos beizos un cantar
Matria da Galiza e filla da esperanza
es a flor da soidade
dunha longa e escura, Noite de Pedra
que xamais acaba...
a túa é a nosa, Negra Sombra
que volve facéndonos mofa
e toda a señardade de séculos pasados
rómpenos os ósos
Ti, es o luceiro da alba
o referente histórico
que nos guía cara á loita
Rosalía...
flor da noite e filla da palabra
Érguete, miña amiga,
que xa cantan os galos do día!

rosanegra

os dous ultimos versos
son de federico garcia lorca
dos seis poemas galegos

09-3-2010

las caricias y los golpes

cada historia tiene dos nombres
y la mujer ahora camina
con sus golpes que no son suyos
avanza con sus heridas
con sus heridas

cada golpe marcado en la piel
durante unos dias
es un cicatriz en la memoria
que ya nunca se olvida
nunca se olvida

esa misma mano que antes
daba sus caricias
ahora ya no puede dar nada
ahora solo quita
solo quita

diego minas
oaxaca 3-10


















08-3-2010

8 de marzo

hoxe luns é o teu dia
as vintecatro horas do ano
que din que son vosas
como outros estraños dias e anos
que o poder presta a alguns colectivos
para que molesten algo menos

que vas facer amiga de naufraxios
vas a ir a mani con festa e accion
con panfletos e pancarta
con berros consignas e soños
ou pensas ficar na casa
a coidar os teus bonsais
e debuxar novos versos

estraño este mundo
que recortan os poderosos
co contrario sentimento
o que ti pos cada vez
que podas esas arbores

oito de marzo
como unha unha pequena casa
oito de marzo
18 28 38 48 58 .... de marzo
todo marzo dia oito
todo o ano mes de marzo

manolo pipas

08-3-2010

como la cigarra

Tantas veces me mataron,
tantas veces me morí,
Sin embargo estoy aquí resucitando.
Gracias doy a la desgracia
y a la mano con puñal
porque me mató tan mal,
y seguí cantando

Cantando al sol como la cigarra
después de un año bajo la tierra,
igual que sobreviviente
que vuelve de la guerra.

Tantas veces me borraron,
tantas desaparecí,
a mi propio entierro fui
sola y llorando;
hice un nudo en el pañuelo
pero me olvidé después
que no era la única vez
y seguí cantando.

Cantando al sol como la cigarra
después de un año bajo la tierra,
igual que sobreviviente
que vuelve de la guerra.

Tantas veces te mataron,
tantas resucitarás,
cuántas noches pasarás
desesperando.
Y a la hora del naufragio
y la de la oscuridad
alguien te rescatará
para ir cantando.

Cantando al sol como la cigarra
después de un año bajo la tierra,
igual que sobreviviente
que vuelve de la guerra

.

maria elena walsh

trovadora e escritora
argentina

07-3-2010

a paixao

tu eras aquela que eu mais queria
para me dar algum conforto e companhía
era so contigo que eu soñaba andar
para todo o lado e ate quem sabe ? tal vez casar?

ai o que eu pasei so por te amar
a saliva que eu gastei para te mudar
mas ese teu mundo era mais forte do que eu
e nem com a força da musica ele se moveu

mesmo sabendo que non gostabas
empenhei o meu anel de rubí
para te levar ao concerto
que havia no ribolí

era so a ti que eu mais queria
ao meu lado no concerto nesse dia
juntos no escuro de mao dada ao ouvir
aquela musica maluca sempre a subir

mas tu nao ficaste nem meia-hora
nao fizeste nem esforço para gostar e foste embora
contigo aprendi uma grande liçao
nao se ama alguem que nao gosta a mesma cançao

mesmo sabendo que nao gostavas
empenhei o meu anel de rubí
para te levar ao concerto
que havia no ribolí

foi nesse dia que percebi
nada mais por nos havia a fazer
a minha paixao por ti era um lume
que nao tinha mais lenha por onde arder
.

texto dunha cancion
do roqueiro portugués

rui veloso

Distribuir contido