26-2-2010

poema para ramon cabanillas

Poema homenaxe a Ramon Cabanillas

Quizais o arrecendo a terra mollada
foi quen de modular nun son
as verbas que se lle axuntaban na cordame
percorrendo a sensación de liberdade
coma se fose unha gaivota que vai cara o mar

Quizais, nas lousas do chan de Fefiñáns
haxa un antonte e acéndase unha lumieira
nesta noite, noitebra
de medos e corvos que nos empurran
ao OCASO “ Da terra asoballada”

O tempo semella que é un rapsodo e declama
...” Galicia está cansa
soia cos seus pensamentos.
Non chora; secouse a fonte.
Ten as serpes chuchándolle os peitos...”
As palabras do poeta baten nos ouvidos
doentes, e síntome máis náufraga
pois os pirotécnicos seguen aí
atentándonos coas cinchas
e a choiva trae apegado un agoiro de matricidio

Mais eu, irredenta gabearei polos montes abertos
e percorrerei a sensación de liberdade
coma se fose unha gaivota que vai cara o mar
e igual que Ramón berrarei:
...¡irmáns asoballados
de xentes estranxeiras,
ergámo-la bandeira azul e branca!
¡E ó pé da enseña da nazón galega
¡cantémo-lo dereito
a libre, nova vida!...”

Cruz Martínez

poeta do colectivo
a porta verde do setimo andar
e de galizaenloita.blogspot.com


26-2-2010

el humor y las fronteras

decimas para un serio
taller de humor y politica

en la casa chapulina
sobre el humor un taller
la politica el poder
el discurso y pantomima
el humor que mal camina
con lxs compas inmigrantes
las fronteras los tratantes
las historias mal contadas
entre el todo y la nada
el mundo va peor que antes



las fronteras que se pintan
las fronteras que se sienten
el pasado y el presente
nos golpean nos irritan
este mundo necesita
reciclar tanta basura
otro color de pintura
una vuelta del reves
mas humor menos estres
ay cambiar la partitura

que decir del carnaval
con su musica y desfiles
si en la danza somos miles
que vamos en hermandad
tomemos ya la ciudad
y que sigan las mareas
que se abran las fronteras
y los muros pues abajo
con humor mas sin relajo
chapulinas jaraneras

el serio poncho
oaxaca 25-2-10






































25-2-2010

as cores do patio

o patio ten seis columnas
que están pintadas de branco
brancas tamen son as paredes do patio
e as plantas e arbustos dos grandes testos
teñen case todos os tonos do verde
e algunhas xa dan flores laranxas e violetas

o patio ten seis brancas columnas
entre elas o chan de pedras verdes
e darredor das colunnas outro chan
de terrazos de bermello escuro
e escuro tamen está o azul do ceo

o teito do pasillo do patio está alto
rodea as seis brancas colunnas
e ten moitas vigas de madeira marron
e sobre elas outro terrazo bermello

o patio ten catro portas que dan
as estacias da bibloteca e as exposicions
un arco da a entrada da casona
e o segundo arco levanos a outro patio

este segundo patio non ten columnas
as paredes son brancas e...

este texto foi escrito hai uns dias
unha tarde de chuvia medio atrapado
no pasillo do patio das cores

oaxaca 2-10

25-2-2010

el patio y la casona

este patio fue a nacer
con la ultima colonia
doscientos y muchos años
las paredes bien lo notan
las columnas y las vigas
que te cuenten su memoria



y poco cambió la vida
al llegar la independencia
el patron y su casona
y en el campo su hacienda
indigenas y mestizas
arrastradas por su tierra

en el patio bugambilias
flores de rojo y morado
hay un pino y dos palmeras
seis metros sobre el tejado
ellas tienen tanta vida
como años tiene el patio

en el patio está la fuente
y siempre manando agua
aki en la revolucion
la sangre tambien manaba
del señor que a sus sirvientas
tantas veces golpeaba

su hijo que se hizo grande
y gobernó su palacio
mejoraron las criadas
en los pesos y en el trato
pero este nuevo patron
un dia vendio su patio

son dos grandes portalones
que a este patio dan la entrada
y ahora es un museo
este patio con sus salas
pero toda su memoria
no nos cuentan sus fantasmas

poncho robles
oaxaca 2-10












































24-2-2010

na hamaca chinanteca

suspendido na hamaca
balanceome entre dous mundo
as culturas indixena e mestiza
nun extremo da hamaca
unha arbore orixinaria deste pobo
do outro extremo un ferro
que trouxeron os invasores
a hamaca do algodón indixena
suspendida por cordas de plastico

suspendido na hamaca ollo os cerros
e leo o traballo juu kiä' dzäköön'
palabra de la gente grande
a chinantla alta de eleuterio garcia
palabra oral e milenaria
que se empezou a escribir estes anos
un pequeno recorrido pola lingua tonal
e pola flora medicinal da alta chinantla

suspendido na hamaca
ollo as milpas e o cerro
e penso na comunidade
e penso no vello freixo

temextitlán 22-2-10

24-2-2010

baila guajolote

Dzeen tuzaa

Fïï tudzaa kiaa
Ge' ñia jii ka 'yio 'aa'
'Ñia 'baa' dzeenni´

Dzi 'ya kia' aá

¿Fo na ka tï i'

Ni geen'

tu 'ioo kia'aa' ee!


Baila guajolote

Pobre de mi guajolotito
Quince años ha sucumbido
Solito baila
Dentro de su corral

¿Acaso se ha pegado el momento
De encontrarle
Su guajolotita entonces

eleuterio xagaat

educador e fotografo oaxaqueño
escrebe en castelán e chinanteco

24-2-2010

pola cresta do cerro

entre o cerro da flor
e o cerro do vento
camiño no fio das crestas

a un lado e a outro lado
entre encinos e piñeiros
a templada floresta

temextitlán 22-2-10

23-2-2010

o freixo e a comunidade

o freixo é a arbore sagrada
da rexion da chinantla alta
na serra norte de oaxaca

en cada comunidade noutros tempos
medraba solitario un grande freixo
a comunidade a arbore e o cerro

pero foron morrendo as arbores
polos chamados malos aires
agás o freixo de temextitlán
que coida da sua comunidade

unha xuntanza unha asamblea
os xogos de chamacos e cativas
hoxe domingo poucos traballaron
no solpor os guajolotes se retiran
os cans agora están mais bravos
sae outra vez fume das cociñas

ala arriba entre as estrelas
coidando de freixo e comunidade
o sorriso la lua chinanteca

ti aoh temextitlán
oaxaca 21-2-10

23-2-2010

que amor nao me engana

que amor nao me engana
coa sua brandura
se de antiga chama
mal vive a amargura

duma mancha negra
duma pedra escura
que amor nao se entrega
na noite vacia

e as vozes embarcan
num silencio aflito
quanto mais se apartan
mais se ouve o seu grito

muito a flor das augas
noite marinheira
vem de vagarinho
para minha beira

em novas coutadas
junto de uma hera
nascem flores bermelhas
pela primavera

assim tu souberas
irma cotovia
dizer-me se esperas
pelo nascer do dia

jose afonso

un vintetres de febreiro
do ano oitentesete
deixabanos o gran cantor


23-2-2010

comunicacion primeira

envolventes as palabras
cumpre un mes estes dias
e ainda se está compoñendo
mais nas formas que nos contidos

as imaxes entreron como unha proba
e agora estamos a ver que alguns poemas
vaian con fotografia e mesmo debuxos

a comunicacion polo de agora
foi so cos que nos coñeciamos de antes
fisicamente ou por correo electronico
un espacio para a comunicacion interna
estamos a ver como artellalo
ainda sabendo das suas limitacions
por internet sempre nos faltará
o tacto as olladas os olores

temextitlán 21-2-10

Distribuir contido