era o máis parecido ao inferno
dixo unha muller dos últimos
e mui virulentos inmensos lumes

probocados pola desfeita climática

e polo abandono do rural

pero esa muller non estivo
no chamado inferno da igrexa
nós non sabemos de ninguén
que estivera nese ardente lugar
e mesmo dubidamos que exista
a pesares dos moitos libros
e outras obras que falan del

pero na terra sobran os infernos

ademais deses debastadores lumes
como o que queda logo dun gran tremor
e o xenocidio do ilegal estado de israel
e yanquilandia sobre gaza e cisxordania

un inferno pasan as escravas sexuais
e traballadorxs en minas en maquilas
en invernadeiros en barcos ...

un inferno é o que pasan xs migrantes

fuxidxs de explotacion sequías e guerras

entre o deserto e o mar do sahel a canarias

e do deserto e dos montes a ceuta

un inferno é o que viven moitas mulleres
entre o maltrato e o asasinato por un home
e o abuso sexual que viviron moitos
nenos por parte de moitos mestres
tamén curas desa igrexa

do inferno na terra

roxana guitarra e mar
os poemas e as cantigas
os traballos disco e libro
raices de mar    de mar azul

roxana mouriño
unha moura da guitarra
dun lugar pequeno
do xabriña de paraños
que buscóu terras salgadas

raices de mar
canta o corazón
o mar canta
corazón de raices
raíces do corazón

a guitarra de roxana
nota a nota
o mar aloumiña
onda a onda
estrofa a estrofa
cantiga a cantiga

vello mediterráneo
longas historias de sal
na illa de formentera
roxana reza e sementa
poemas de mar

voltóu a migrante
raíces e corazón
e deixa pegadas
nos nosos areais
benvida e graciñas
polos poemas e cancións

sonan primeiro
os chíos das gaivotas
logo guitarra acordeón e voz
a ría formentera buenos aires
algúns anacos do teu corazón


raices de mar
de roxana mouriño
presentado hoxe en librouro
onde ela sorríu falóu cantóu
i eu recitei letras súas

i estas cativas rimas

carátula  elena isla

versos manolo pipas

cativa flor da tomateira

poucas se van fixar en ti

e quen che tiróu fotos

quen che escribiu versos

chiquita fermosa e efímera

flor que desexas ser tomate

                 a ángel vila de coia

                 e a merchi e carla

a nosa vella coia ángel
e a nova ás veces van da man
a volta daquel gregorio
que de unhas voltas máis
os roteiros do coia 2
dos lavadouros até naval

a coia que agora temos ángel
beiramar da xente do pobo
as da industria dan lume
ai o noso coitado patrimonio
as vellas fábricas que se caen
unha lata un barco un soño

anxo amante da toponimia
das nosas raices e memoria
o cartaz do che fainos compaña
e contigo revivimos muitas loitas
e as mentas que ti plantache
pra ti trouxeron co seu aroma

                                foto miguel núñez

                              rimas manolo pipas

solsticio de verán
noite das fogueiras
a lúa vai medrando
e coidando da horta
os penultimos aguacates
as segundas ameixas ...
e pra nós fixestes un simbólico

comunal e feminista lume         
queimar uns palés e papeis escritos
e honrar as amigas meigas
as ervas as augas das fontes...
os desexos e susurrarlle á terra

perto do mar pero sen poder velo 

a fogueira érguese como ser vivo

e sen vento ten unha forma piramidal
arde o producto de árbores e humanos
e logo do lume fican unhas brasas...
as memorias

a ugia pedreira e basal

que neste parque o sábado

probocaron as primeiras rimas

á filha de oshún que non puido vir

ás chamacas que xogaban ...

na fogueira de
as da industria