Por varios mundos enteros
Nostalgias desarraigadas
de las voces desterradas
con los hijos extranjeros.
América, compañeros
no puede cambiar de tema.
Un libro rojo se quema.
La Moneda habla por radio
Y Víctor en el estadio
Escribe el último poema.

Mapuches, quechuas andinos
De naciones un jardín
Que nunca hablaron latín
Pero les llaman latinos
Por sus profundos caminos
Regresan de tiempo atrás
No les callarán jamás
Las tempestades atroces
Los siguen 30.000 voces
Que nos gritan nunca más.

Esta es la perplejidad
De un continente señores
Que tiene libertadores
y no tiene libertad.
Alí. Dice la verdad.
Vinicius no dice nada.
Silvio se mete en Moncada
Aníbal vuelve a ser tupa
Y pasa a ser un ocupa
Julio en La Casa Tomada.

Pablo escribe en las arenas
De la Isla Negra y Atahualpa
La voz izquierda se palpa
Eduardo se abre las venas
Violeta canta las penas
Que andando recopiló
Pedro Páramo murió
Como César en París
Y Alfredo vuelve a un país
Que Daniel desalambró

Wilson Saliwonczyk

que vaian ben

as túas clases amiga
e que medre esa rapazada
co teu coñecemento e cariño…

...
cóntoche que se acabóu
aquel licor de figo
que a tomar de novo viñeras
e mellor non che digo
que tal está a nova botella
e os figos polos que non viñeche
noutro cristal paseniño maceran

as froitas os licores e nós
os figos as clases e o cariño
auga e aire lume e terra

agosto-setembro

eu non vivo do turismo
é o turismo que non me deixa vivir
dixo alguén nunha cidade abafada

lentamente o turismo
o planeta arrasa
viaxe a viaxe
taza a taza
do hotel ao museo
da piscina ao concerto
da excursión a ... o abismo
e os pisos turísticos
bótanvos do voso barrio

lentamente o turismo
arrasa o planeta
en avión en cruceiro
cubata a cubata
festa a festa

un nativo

os meus ollos fixos
nunha fotografia de víctor jara
coa súa guitarra e coa capa ao vento
nos andes na cidadela de machu pichu
que está na parede da estancia carátula
do seu vinilo canto libre de 1970
que as veces poño no tocadiscos
grabación que tivera en casette antes
e que me acompaña desde adolescente
pero a imaxe é de agosto do 1973
do seu amigo mariano sanchez

un mes antes de que o asasinaran

a edición do disco é de anos despois
en varios paises asi foi reeditado
e despois de tantos anos a súa obra
e memoria seguen mui vivas
pero un noxento pinochetista
manda no querido chile

cincoentetres anos despois
memoria de víctor jara e allende
e de tantas e tantos miles

manolo pipas

todo o tempo cada día
arboledas de granada
susurrades as palabras
de federico garcía,
lorca todo melodía
surtidor de vellas sombras
cantos corazóns el rouba
co diván do tamarit,
lúas pombas e xazmíns
toda memoria de lorca


paseaba e escribía federico
na horta familiar do tamarit
e ali naceron os versos
das gacelas e casidas do diván

poemas debuxos e piano
a barraca e os barrancos
os paseos e o paseado

- lo paseamos
por republicano i masón
lo asesinamos
por rojo gitano i maricón
i hoy lo volveríamos a matar
din os netos dos asasinos
votantes de vox e o pp

o último camiñar de federico
non foi un paseo como el gostaba
que federico garcía lorca foi paseado
asasinado e enterrado cos outros máis
nun lugar que aínda hoxe descoñecemos
que foi buscado e escavado varias veces
pero algúns pensamos que se cadra
é máis simbólico que nunca o atopen

todo o barranco de víznar
é a tumba de federico

… quiero dormir un rato
un rato, un minuto , un siglo
pero que todos sepan que no he muerto...

recitado con outros poemas hox
en moaña no recital colectivo
homenaxe a federico garcia lorca

manolo pipas